Honderdelfje, column van 111 woorden.
Schreeuwen staat ter discussie. Het geschreeuw van machtig geachte mannen in het bijzonder. Twaalf jaar zat ik in de lokale politiek. Ik maakte de nodige schreeuwsessies mee. Soms waren ze vermakelijk, een andere keer pijnlijk. Achter de schermen van alle 342 gemeenten wordt regelmatig geschreeuwd. Zelf deed ik het drie keer. Vaak is er stress of onmacht in het geding. Twee keer schreeuwde ik functioneel. Het leverde beide keren concreet resultaat op. De derde keer was het geschreeuw waaraan ik meedeed heel heftig. Ik stond alleen tegenover vier mannen, ouder dan ik, die minstens zo hard schreeuwden als ik. Het was onmacht, de onmacht van een ooit machtige partij in verval.
Nog een honderdelfje: Tasjesdief
Foto: maakte ik tijdens een lokale PvdA-campagne