Rubber pakt het asfalt. Sigaret walmt in de asbak. Lichtbundel, witte strepen. Ik raas langs slapende steden. Alleen De Maan is een roadsong. Het liedje is afkomstig van het cd-album Over De Tijd van Blauw Bloed.
De muziek is van Hans Steenbergen. Met andere muzikanten namen we het liedje op. De titel en de inspiratie komen rechtstreeks van mijn oudste zoon. Toen hij nog een peuter of kleuter was, koekeloerde hij lang en zwijgzaam uit het autoraam tijdens een rit van Rotterdam naar de Achterhoek.
Het was nog middag maar al donker. Het zal wel in het najaar of de winter zijn geweest. Als mijn herinnering mij niet bedriegt, kwam ter hoogte van de afslag Duiven, bij Ikea in de buurt dus, het hoge slotwoord van zijn observaties en mijmeringen eruit: “Pap, alleen de maan rijdt met ons mee.” Mooi gezegd.
Weglied?
Rest mij alleen nog een dilemma. Met die walmende sigaret in de asbak, de witte strepen op de snelweg en de autoradio op de achtergrond, mag je zoals gezegd wel spreken van een roadsong. In het Engels-Amerikaans klinkt dat lekker, roadsong. Maar als het geen truckerslied is, welk goed Nederlands woord kun je dan gebruiken? Nee, niet weglied, dat klinkt niet. Autolied? Asfaltsong?
De cd’s van Blauw Bloed zijn verkrijgbaar in de ubelski webshop: klik op koop.
Nog een liedje: Op de punt van de pier
De bijgaande foto maakte ik toen ik ergens in de buurt van Bakersfield, Ca reed.