Een stukje spiritualiteit en introspectie is op z’n tijd niet te versmaden. Even te rade gaan bij je innerlijke ik. Ja, het doet je beseffen dat er meer is tussen Coca-Cola en Burger King. Vind ik tenminste dan hè? Voor de grote raadselen in het ondermaanse moet je gewoon even tijd maken als de gelegenheid zich voordoet. Want laten we eerlijk zijn, verder heb je in de wachtrij in de King Drive toch weinig omhanden. Voor je staat een VW Tiguan, achter je een Tesla Model S. Daar tussenin zit ik met mijn antieke Hyundai Tuscon.
De ruitenwissers laat je wat verdwaalde regendruppels van de voorruit vegen. Je staart naar de rode achterlichten van de Tiguan. In je achteruitkijkspiegel zie je vaag het silhouet van de automobilist in de Model S, een schemerige dolende ziel als ikzelf. In dit verloren ogenblik van ledigheid dringen de grote vragen des levens zich onbedwingbaar op. Elk verweer is op zo’n moment kansloos. Kwesties van existentieel belang nemen zonder pardon bezit van je. Nee, met geen mogelijkheid kun je weerstand bieden.
Prangende gewetensvragen bestormen de tere mens in al zijn kwetsbaarheid. Leef ik voldoende in het moment? Of laat ik alles als vallende bladeren langs mij heen dwarrelen? Welke vind ik nou écht lekkerder, de Big Mac of de Whopper? Een broodje met een burger van de bakplaat? Of een sandwich met een vleesplakje uit een vlammende grill? Zitten mijn organen vol pfas? Waarom bestaat God niet maar Poetin wel? Waarom is Frans Bauer zo gek op grillworst? En waarom draaien er zoveel satellieten van Elon Musk rondjes om de aarde die toch van ons allemaal is?
Zeker, de geest is een raar ding. Het doet je zomaar verzeilen in wezenlijke vraagstukken, kwesties van grote importantie waarbij je in de waan van dagelijkse beslommeringen onvoldoende stil staat. Zal het Nederlands elftal nog wereldkampioen worden? Is het echt waar dat over de boerenkool de vorst heen moet voordat je hem kunt eten? Was hekserij vrouwenhaat? Waarom ben ik de Partij van de Arbeid altijd trouw gebleven? Trouwens, ik moet eraan denken dat ik straks thuis de afvalbak aan de straat zet. Is de grijze, de oranje of de groene bak eigenlijk aan de beurt?
Weldadig is het gevoel om even zo’n moment van spirituele retraite met jezelf te beleven, te reiken naar je ware bron van innerlijke kracht, te reflecteren op wat er omgaat in de ziel. Eigenlijk verkeer je in een soort van trance met je zelf. Helemaal fijn is het als het licht van verlossing lonkt en je tot een dappere keuze komt op een tweesplitsing van jouw levenswandel. De VW Tiguan trekt op. Ik laat mijn grijze Hyuandai vlotjes oprukken naar het luik van belofte. Daar wordt mij door mijn gids, die eerder ter verwelkoming bij mijn retraite tot mij sprak, het resultaat aangereikt van mijn innerlijke strijd en worsteling. Een Whopper met extra kaas en een medium bananenshake.
Nog een column: Hommeles
Foto: Burger King