Mijn boek De Frietkraam is een ode aan een verdwijnende eetcultuur. Gegroepeerd naar de windstreken van ons land, portretteerde ik ruim honderd frietkramen, frietwagens en andere frituur-standoorden in de berm van onze openbare ruimte. Dit schreef ik over Jody in Grootegast, Noord-Nederland.
Grootegast. Het is waar ik geboren ben. Maar ik verliet het West-Groningse dorp nog voordat het op mijn netvlies kon beklijven. Daarna keerde ik nu en dan terug – vormde ik me dus alsnog een beeld met terugwerkende kracht. De garage van mijn vader, met het huis waar ik ter wereld kwam, is er al lang niet meer. Wel was er in Grootegast de Legoweg. Ik was daar ooit, op nummer 1, het hoofdkantoor van Lego in Nederland. De deurknop was een enorm groot Legoblokje.
In 2009 was ik er ook. En ik was geen minuut te vroeg. Het gemeentehuis maakte plannen, het centrum van Grootegast ging op de schop. Gelukkig trof ik Jody bijtijds. Jody stond er onwezenlijk bij. In de uiterste hoek van de verpletterende leegte van een verlaten asfaltplein. Strak tegen de rand van een klein bosje. Als ik berichtgeving in De Streekkrant goed begrijp, was deze uitbundige chaletfrituur een noodvoorziening. Jody zat van oudsher gewoon inpandig, maar brandde af in 2007.
Enfin. Het nieuwe centrum van Grootegast mag inmiddels al jaren gezien worden. Maar Jody’s chalet verdween. Om het ingewikkeld te maken: op de plek waar Jody voor de brand zat, schiep Grootegast een kiss & ride plek.
Kort frietkraam-verhaal: Pretoogjes
Foto: bewerkte foto van Jody, gemaakt in 2009.