Als ik deze ochtend mijn nieuwe berichten laat binnenlopen, word ik met de slaap nog in mijn ogen overrompeld door Emura. Ik heb niet één maar een hele reeks e-mails van de firma, stuk voor stuk met dezelfde verpletterende mededeling.
Van groot gewicht moet het dus wel zijn. Ja, de firma heeft voor mij een boodschap die ik niet missen mag, zoveel is duidelijk. Zelf schrijft Emura zijn naam zo trots als een pronkende pauw met allemaal hoofdletters. Dat is natuurlijk niet voor niks. Nee, dat doe je als pannenbakker niet zomaar.
Het duldt geen twijfel, Emura is bijzonder ingenomen met zichzelf. En dat is, naar mijn bescheiden oordeel, volkomen terecht. Dat Emura zijn krasbestendigheid van de daken schreeuwt, lijkt mij uitermate gepast. Instemmend knikkend zit ik achter mijn computer. Inwendig juich ik luidkeels mee als Emura lyrisch de relevante zegeningen van zijn thermisch geïsoleerde handgreep bejubelt. Daarbij zwijg ik nog maar even van Emura’s gelijkmatige, onovertroffen warmteverdeling. Bijkans buiten adem raak ik van opwinding bij het lezen van deze daverende aanprijzing: “Hij warmt snel en gelijkmatig op, maar blijft altijd koel.” Het zweet van een fel opvlammende hartslag breekt me van alle kanten uit. In straaltjes gutst het over mijn slaapdronken gezicht. Warm, snel en gelijkmatig opwarmen. Maar desondanks koel. Kan ik mij iets heerlijkers wensen zo kort na mijn ontwaken?
Emura wakkert in al mijn chromosomen de geestdrift van een levensveranderende revolutie aan. “Geniet van onze slimme warmteverdelingstechnologie!” verkondigt Emura van de digitale kansel. Slimme warmteverdelingen? Daar sta ik mee op en ga ik mee naar bed. Met zoiets ben je bij mij helemaal aan het goede adres. Ja, dat komt wel even binnen, deze annonce. Hij vliegt mij aan en grijpt me bij de strot. Kiene technologie voor de verdeling van warmte is mijn pompende passie, mijn louterende lust en mijn lieve leven. Een enorm zwak heb ik er voor. Absoluut, warmteverdeling is je ware. Is het echt goed gedaan, dan kan ik daar helemaal bij weg smelten. Ik heb een speciale antenne voor alles wat met warmteverdelingen te maken heeft. Emura raakt in mij voorwaar een hypergevoelige snaar.
De firma windt er geen doekjes om, maar noemt man, paard en koekenpan. Zonder omhaal en geheimzinnigheid deelt het bedrijf met mij, simpele ziel, het geheim van zijn smid. Dat is polyetheretherketon. Is het niet geweldig? Even laat ik het magische woord dansen op mijn tong. Polye-there-therke-ton. Ach, wie kent hem niet, die kleurloze organische thermoplastische polymeer uit de polyaryletherketonfamilie? Ik ontsteek in euforie en dank onze schepper op mijn blote knieën. Kerkklokken klinken, engelen zingen. Alle vezels in mijn lijf galmen in koor van zinderend genot. Zeker, Emura is misschien wat borstklopperig. Maar de firma zegt wat mij betreft geen woord teveel.
De aan mijn nederige persoon gerichte daverende claim absorbeer ik met mijn hele ziel en zaligheid. In alle uithoeken van mijn bonkige lijf voel ik het resoneren. Het kruipt onder mijn huid, doet mij kronkelen als een bronstig hertje. Daarna slaak ik een zucht van opperste extase en leun ik met de volste tevredenheid achterover in mijn kantoorstoel. Emura’s hele blije tijding laat ik weerloos in mijn lijf penetreren en vibreren. “Onze nieuwe anti-aanbaklaag verandert je leven.”
Meer satire: Retraite
Foto: Shutterstock, Rohappy